بمباران اطلاعات :

انسان قرن ما به راستی در دهکده جهانی زندگی می کند، اما خودش هم نمی داند کیست؟ چه           می خواهد؟ وبه دنبال چه می گردد. از طرفی تمام گذشته بشری تلاشی برای یافتن پاسخ این سئوالات بوده است؛ و این در حالیست که انسان در هر لحظه اهداف تعیین و تبیین شده اش را پیش چشمانش مجسم می کند، کتابها را ورق می زند، مطبوعات را زیرو رو می کند، کانالهای تلویزیون را عوض    می کند، به شبکه های مختلف جهانی پناه می برد، امواج رادیویی را در می نوردد و دست آخربه کامپیوتر و دنیای مجازی اینترنت روی می آورد؛ وقتی چشم بر هم می گذارد، هجوم سنگین اطلاعات را می یابد، اما باز هم به دنبال منبع دیگر است تا بیشتر بگوید و این در حالیست که تولید اطلاعات تنها در سطوح و لایه های خاصی از جامعه صورت می گیرد و خاص است؛ نهان کردن در آشکاری تمام. انتشار روزمره و گسترده اخبار، به کسی مجال تأمل و پرسش جدی نمی دهد.در چنین وقتی است که زیرک ترین و مکارترین اشخاص بی آنکه حیرانی و سرگردانی شوند، بریده و جدا از دیگران که جملگی گیج و ماتند به کاروبار ویژه خود می پردازند و به حجم گسترده بمبهای خبری می افزایند و آنگاه در موضعی بلند، جنگ و جدال قبیله ها و اشخاص را تماشا می کنند و بر بلاهت جمعیتی کثیر می خندند. رگبار بی وقفه اطلاعات چون بارش گرمسیری، دید را محدود می کند، شتاب و عجله به جان می ریزد و خیلی چیزهای ریزو درشت را از نظر دور می سازد. در وقت بمباران و انفجار، برای هیچ کس مجال تأمل و بردباری و تفکر باقی نمی ماند و حتی در چنین و ضعی آدمی امکان درک جایگاه و موقعیت استقرار خود را از دست می دهد تا چه برسد به امکان کشف علت و عامل انفجار یا بمباران، گستره ویرانی و یا میزان مرگ و میر افراد. بمباران اطلاعاتی نیز چنین وضعی را ایجاد می کند. انفجار و بمباران اطلاعات، ساده ترین طریق سانسور و بی خبر نگه داشتن است. رگبار اطلاعات، ذهن را چنان مشوش می سازد که در آن میانه، خبری خاص و واقعه ای ویژه مستور می ماند. از قدیم گفته اند:" بهترین محل اختفای اشیاء، آشکار نگه داشتن آنهاست".

 

منابع :

1- www.ashoob.com

- 2http://www.iraneconomist.com